Hani bazı video’lar resimler vardır ya, çocuklar bebekler böyle alakasız yerlerde (mama sandalyesi, küvet.. vs. gibi) uyuyakalırlar. Böyle bir şey bizim başımıza hiç gelmedi, gelmez de diye düşünüyordum, düne kadar. Dedesiyle oynarlarken, yürütecin üzerinde uyuyakalmış bıdık, o kadar komik ki…1 yaşından sonra yavaş yavaş tek uykuya geçtiklerini biliyordum çocukların. Yağmur’a birileri kronometre takmış sanki, doğum gününden itibaren günde bir kez uyuyor 1.5 saat kadar ve bugün tam 3 gün oldu.
Geceleri ise birlikte yattığımız zamanlar daha az (2-3 kere- ben yattıktan sonraki sayı bu, öncesini saymıyorum) uyanıyor(du) hatta sabah kalkış saatleri 6-7’den 8-9’a çekildi. İyiydik yani.
Son birkaç gecedir ise sürekli uyanıyor, bazen oturuyor öyle boş boş bakıyor etrafa ya da oyuncaklarıyla oynuyor yatakta. Tabii bunları sakin sakin yapmasının tek sebebi hemen yanı başında beni görüyor olması. Bazen de uzun uzun, deliler gibi ağlıyor, saatlerce uyanık kalıyor. Balkona çıkarıyoruz sakinleşiyor, ne hikmetse, ama çok geçmeden yeniden başlıyor kıyameti koparmaya. Önümüz kış, bu yönteme daha ne kadar devam ederiz bilemiyorum.
Birlikte uyuyor olmak, zaten üzerimde başlı başına bir yük benim için. Ama başkalarının da benzer durumlarda olduğunu okuyorum. ''Sadece anne'' blogunda çok güzel anlatmış iki yazısıyla. Ne diyeyim, rahatladım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder