İyi ki Doğdun Bebeğim

Bir sene önce bugün hayatımız tamamen değişti.

Hiç tahmin edemeyeceğim bir şeymiş bu, anne olunca anlarsın dedikleri türden.

Hiç tahmin etmezdim,

Gözlerine baktıkça mutluluktan deli olacağımı,

Yorgunluktan, uykusuzluktan böylesine harap ve bitap düşebileceğimi,

Tırnağının ucuna zarar gelse, burnumu çeke çeke ağlayacağımı (mecazi anlamda değil, daha minicik bebeyken tırnağını keserken canını acıtmıştık, hatta bizim yüzümüzden ilk ağlamasıydı.)

Başka hiçbir şeye vakit kalmıyor lafının aslında hiç abartılmamış, hatta az bile söylenmiş olduğunu,

Karnı doyunca sanki ben yemek yemişim gibi doyacağımı, (diğer vücutsal fonksiyonlar için de bu durum geçerli de, nasıl usturuplu yazılır bilemedim : )

Fazladan bir lokma daha yesin diye, yapamayacağım şebeklik olmamasını,

Uzaktayken aklımda sürekli, acaba ne yapıyordur, uyumuş mudur, ağlamış mıdır, keyfi yerinde midir, aç mıdır, tok mudur… gibi düşüncelerin dolaşacağını,

Ateşi çıktığında, hayatımda hiç endişenmediğim kadar endişeleneceğimi, korkacağımı,

Tv’yi neredeyse tamamen hayatımdan çıkaracağımı,

Ve şu an aklıma gelmeyen tonla şeyi yaşayacağımı, hissedeceğimi, hiç ama hiç tahmin edemezdim.

Sen çok acayip şeyler yaşattın bana, seninle birlikte ben de büyüdüm, sakinleştim, hatta sabretmeyi öğrendim (nispeten)

İyi ki geldin girdin hayatımıza.

İyi ki bizim oğlumuz oldun.

İyi ki doğdun canım bebeğim.