Sıralama konusu

 Yağmur ilk kez 8 aylıkken kendi başına tutunarak ayağa kalktı ve 9.5 aylıkken tutunarak 2 adım attı. Oturup kalkmaya başladığı ilk günlerde, popo üstü hızla oturup, yerden sekip, sürekli kafayı çarpıyordu bir yerlere. Sonraları yöntem geliştirdi, yumuşak yumuşak oturmayı öğrendi. Şimdilerde koltuktan kendi başına inebiliyor. Emeklemesi konusunda ise, daha ne kadar hızlı olabilir ki derken, yeniden şaşırıyorum her gün. Yaşayanlar bilir, bu gelişmeleri izlemek nasıl büyük bir keyif, gurur, mutluluk.

Ama gelin görün ki bizim sıpa yürüme konusunda çok tembel çıktı. Yürüme dediysem ellerini bıraksın da koşarak yanıma gelsin demiyorum elbette. Tutuna tutuna 2 adımdan fazlasını atsın istiyorum. Yapamadığından değil, çünkü katakulliye getirip yürütüyorum birkaç adım.

Koltuğun kenarına ilgisini çekecek bir şeyler koyuyorum önce  (telefon, kumanda, şerit metre… gibi) Heyecanla emekleyerek gelip, hoop tutunup kalkıyor ayağa. Almasına fırsat vermeden, ben kapıp kaydırmaya başlıyorum koltuğun üzerinde yavaş yavaş. Bir eliyle tutunuyor, bir eliyle yakalamaya çalışıyor. Eğer peşinde olduğu şeyi biraz fazlaca ileri götürürsem, uyanıklık yapıp, emekleyerek gidiyor yanına. O yüzden yavaş yavaş kaydırmam lazım. Böylelikle koltuk boyunca attığımız tur tamamlandığında önce çemkiriyor (artık ne söylüyordur Allah bilir), 2. tur sonunda hala eline geçiremediyse, vazgeçip dönüp gidiyor.  

Biz de bu isteksizliğe çare olarak, her ne kadar yeni nesil doktorlar ve anneler çeşitli nedenlerle karşı çıksalar da, bir yürüteç almayı uygun gördük. Sonuçta, günde 10-15 dakika kontrolümüz altında binmesinin ne sakıncası olabilir ki. Aldığımız ilk gün, sıkışık geldiği için binmek istemedi ama önünde bulunan müzikli kumandanın hatırına hiç hareket etmeden, sadece müzikleri çalıp, telefonla oynayarak 5 dakika geçirdi. Sonra sıkılınca çıkmak istedi. Birkaç dakika da dışarıdan oynadı, hatta yürütece tutunup birkaç adım atınca, biz de, ne kadar doğru bir karar vermişiz bakışı attık babayla birbirimize. Ama uzun sürmedi maalesef bu durum. Müzikli panelin sadece vantuzla yürütece bağlı olduğunu, dolayısıyla rahtça söküp alabildiğini keşfetti hemen. Hal böyle olunca artık, o panelin hatırına bile binmiyor, anında çıkarıp, yere kurulup orda oynuyor. Bir kenarda yürüteç, bir kenarda ilk adım arabası,  Yağmur efendi gidip yine kutuyla oynasın.

 Bu yürüme (daha doğrusu sıralama)  hevessizliği konusunda endişelerimi bilenler, bir anlam veremiyorlar ama napayım yani, anneliğin doğası gereği, benim asli görevim sürekli endişelenecek, dert edecek bir şey bulmak değil mi… Aslında şu an da bile bazı günler kontrol etmekte zorlanıyoruz Yağmur’u. Yürüdükten sonra hiç tutamayacağız, ben de farkındayım ama yerler süper temiz olmadığında ve soğuk soğuk taşların üzerinde debelenirken kuzum, içim gidiyor.