Yeminimi Bozdum

Geçen haftalarda, bir daha Yağmur’un uyku durumundan bahsetmeyeceğim diye karar almıştım. Anlattıkça ya da yazdıkça düzelen bir şey yok bu bir, şikayet ettiğimle kalıyorum. Anlattıkça bir daha bir daha yaşıyorum, bu iki. Tekrar yaşadıkça, tekrar yoruluyor, geriliyor insan. Bu durum Yağmur’a da yansıyor. O gerilikçe, biz gerildikçe uykular daha da problem oluyor.

Bakıcısı ilk işe başladığı günlerde, uyku düzenini kuracağım ben bu çocuğun diye artistlik yapmıştı. Sanki öyle kolay bir şeydi de benim canım istemedi. Aradan 10 gün kadar geçmişti sanırım, sordum eee noldu bizim uyku düzeni diye. Yaşına girsin de düzelir elbet, diyebildi sadece.

Geçenlerde de her hafta huyu değişiyor dedi. Huyu derken uyutma yöntemini kastediyor kendisi. İlk günler ana kucağında sallarken uyutuyordu, birkaç gün sonra saatlerce sallamasına rağmen orda uyumamaya başlayınca, bir süre ayağında salladı. Sonra kucağında salladı, sonra kucağında sallayarak ninni söyledi, sallamadan ninni söyledi, bugünlerde de sallamadan masal anlatıyor. Bu süreç 1-1.5 saati bulduğu için de bir süre sonra anlatacak bir şey kalmıyor doğal olarak.

Arada alfabeyi sayarken duyuyordum, geçenlerde de arap alfabesine geçmişlerdi. Cuma günü, doğum gününe 2 ay kaldığını, ona nasıl bir pasta alacağımızı, mumları, süsleri…vs. detaylı anlattığını duydum, masal niyetine.

Bense emzirerek uyutabiliyorum sadece. Eğer bir şekilde, emzirirken uyuyakalmadıysa o zaman vay halimize. Bu şekilde uyuyakalsa bile, yatağına yatırırken uyanma ihtimali var tabii. Çok nadiren bu durumda sadece pışpışlayarak uyuyor, genelde başlıyorum tekrar emzirmeye. Olmadı kucakta salla, ayakta, hamakta… ninniler, şarkılar söyle. Hadi uyudu diyelim, bu sefer başlıyor uyanmaya, bazı günler sayamayacağım kadar çok. Uyandığında hemen emzirmezsem ve biraz olsun ağlarsa, (emzirmek dışında ne yaparsak da ağlıyor bu arada) ağladığı her saniye bize uyanık dakikalar olarak geri dönüyor, bu dakikalar bazen saatlere dönüşüyor. Uyumamak için öyle bir direniyor ki, uykusu olduğu belli gözünden akıyor, ama yok. Ağlıyor, bağırıyor, kucaktaysa atlamaya, ayakta sallanıyorsa emekleyip gitmeye çalışıyor. Yatağına yatırıp kendi kendine uyumasını zaten beklemiyoruz ama uyurken yatırdığımızda bile uyanıp, oturur pozisyona geçiyor ağlarken bir yandan. Biraz açılınca uykusu hemen ayağa.

Bunları niye yazıyorum bilmiyorum. Anlatmadan rahatlayamayacağım sanırım.

Geceleri bizden sadece 3 saat daha erken yatıyor ama sabah 7 civarı nasıl böyle bir enerjiyle kalkıyor aklım almıyor, hem de gece boyu o kadar uyanmaya rağmen. Gerçi alıştık artık ama belli bir noktadan sonra biz de iptal oluyoruz. Bu sabah olduğu gibi, 5.30’da kalkıp, öğlen 14.00’e kadar uyumazsa ve sadece sabah emerken 20 dak. lık şekerleme ile duruyorsa, bizim de sabrımız tükeniyor tabii.

24 saat aynı sabır, şefkat, anlayış, güleryüz… vs. ile çocuklarına bakabilen annelere imreniyorum. Zor geçen bir gecenin ardından, işe gidip, kaşını çatıp, dudağını büzüp, oturup işini yapabiliyor insan ama bu modda çocuk bakılmaz. Bu yüzden akşam yatıp sabah kalkmayan çocuklara, 24 saat aynı kişinin bakması çok takdire şayan bir durum. Hepsine saygılar...