Düğün

Pazar günü kuzenim Özlem evlendi, çok da güzel bir gelin oldu. Buradan Özlem ve Jano’yu tekrar tebrik ediyorum. Ömür boyu mutluluklar…

Yağmur’un gelinle birlikte bir resmini koymak isterdim ama nikah kıyılmadan uyuyakaldı. Geldiğimizden beri akşam 9 sularında uyuduğu tek uyku oldu bu. Gece 12’yi bile gördük, o kadar vahim durumdayız yani. 

Nikahın fuarda olmasını fırsat bilip, biraz erken giderek lunaparkta vakit geçirelim dedik.

Güzel bir çocukluk geçirmemde payı olan lunaparka, belki de 10 senedir uğramamıştım. Ufak tefek birkaç yeni oyuncak dışında her şey yerli yerindeydi. Benim hatırladığım isimleriyle (çoğunun ismi değişmiş)  radar’ı, kamikaze’yi, ufo’yu görünce içim gitti ama bir dahaki sefere deyip, altı karıncaya doğru yollandık. Sonra da tabii ki trene. Kuyruğu peşinde dönüp duran köpek misali, küçücük bir alanda sayısız kere döndü alet. Diğer alternatifler daha büyük yaş gruplarına hitap ettiğinden hiç yanaşmadık bile. Bu kadar dönmeye en azından ‘gine gine’ (yine)  demez diye düşündük ama yanılmışız. 

Hoşuna giden herhangi bir şeyi tekrar tekrar yapmak, oynamak, yemek…vs. istiyorsa ‘gine gine’ diyor. Trene kaç tur binerse binsin, inerken hep aynı replik. Kraker yedi hoşuna gitti diyelim, daha ağzındakini çiğnemeden ‘gine gine’.  Uçtu uçtu yaptık güldü eğlendi ‘gine gine’.  Portakal suyunun hastası, koca bardağı bir solukta bitirip ‘gine gine’ diyor. Bıraksak litrelerce içebilir.

Ertesi gün damadın ve gelinin yakın akrabaları olarak yemeğe gittik. Ortamda Yağmur’dan başka 4 çocuk daha vardı. Başka memleketin çocukları olduğundan mıdır, memleket ayırt etmeksizin bizimkinin akranlarına göre biraz daha kıprak olmasından mıdır bilmiyorum artık, diğerleri kuzu gibi yerlerinde otururken, Yağmur bütün akşam deli danalar gibi oradan oraya dolaşıp durdu. ‘Teyzem teyzem’ diye diye Özlem’in peşini bırakmadı.