Emzirme Bitince…

Emzirmeyi bıraktıktan sonraki ilk günler Yağmur çok ağladı gece uyandığında. Okuduklarımıza, duyduklarımıza göre normaldi. Bu süreç biraz sancılı, bol ağlamalı geçecekti ama alışacaktı memesizliğe. Bazen 10 dakika bazen 1 saat ama mutlaka gecede birkaç kere oluyordu bu ağlama seansları.

Bir gece yine ne yaptıysak fayda etmedi, aklımıza süt vermek geldi. Malum gecenin bir yarısı uyanıp, feryat figan ağlayan bir çocuğu sakinleştirmek pek de kolay değil ve çoğu zaman basireti bağlanıyor insanın, eli ayağına dolanıyor.

Neyse, 1 kutu sütü bir solukta (1 dakikadan az bir sürede) tükettiği gibi kollarımda uyuyakalınca, çocuk açmış bu kadar zaman boşuna ağlatmışız, şokunu bir süre atamadık üzerimizden.

Çocukların belli bir aydan sonra, aynen bizim gibi gece uyanıp da bir şey yiyip içmeye ihtiyaçları olmadığıyla ilgili okuduklarım yankılanıyordu kafamda. Tamam da bunlar, akşam yemeğini adam gibi yiyenler için geçerli, bizimki gibi max. 3 lokmadan sonra sandalyeden atlayan sıpalar için değil.

Sonraki gece 10 dakika ağladıktan sonra, süt verdik. Sonuç aynıydı, saniyeler içinde tüketip uyuyakaldı. 

Sonraki geceler öyle uzun boylu ağlatmadan verdik sütünü. Uyandığında direk ağlama moduna geçip bizi yanına bu yolla çağırdığı için illaki ağlıyordu ama daha az.

Uyanma sıklığı ilk günlere göre acayip azalmıştı, çok mutluyduk.

Derken yine artmaya başladı. Her uyandığında acı acı bağırıyordu, süüüüt süüüüt diye, çaresiz veriyorduk. Birkaç yudum alıp hoop uykuya. Gecede 400 ml. ye çıkınca bu miktar, yok artık dedik. Ayrıca sabah kahvaltısı edecek yer de kalmıyordu midede. Artık her istediğinde vermeme kararı aldığımızı anladı mı bilmiyorum, kendi de 1 kutudan fazlasını talep etmemeye başladı.

Ağlayarak çağırma konusunda da çok yol kat ettik. Sürekli anlattım, ağlamana gerek yok, seslendiğinde de biz yanına geliriz diye, sonunda anladı. Artık uyandığı zaman çok nadiren ağlıyor. Genelde kim uyuttuysa, uyandığında ona sesleniyor.

Son günlerde ise, saat 5 civarı (genelde bir kere uyanıyor, mucize gibi bir şey),  babası gittiğinde bile yanına ‘annemmm annemmm’ diye beni çağırıyor. Süt içip, kıvrılıyoruz beraber odasında ya da salonda koltukta. 7.00-8.30 arası bir saatte de (doğduğundan beri belli saatleri olmadı uyku konusunda)  tamamen uyanıyor.

Hatta geçenlerde bir gece deliksiz uyudu 7’ye kadar.

Şahsen ben bu düzenden çok mutluyum. Temennimiz akşam yatsın, sabah kalksın durumu ama hacıyatmaz gibi geçirdiğimiz onca zamanı düşününce, darısı tüm uykusuz bebelerin başına diyorum.

Bir sonraki post'ta belki uyumayan çocuktan, yemeyen çocuğa nasıl dönüştüğünü anlatırım. Zira babası, Yağmur yemediğinde benim Hulk’a dönüştüğümü söylüyor.