Yazlık

Küçükken hep özenmişimdir, yazlığı olupta okullar kapanır kapanmaz soluğu orada alıp, tüm yaz tatilini böyle geçirenlere. Çocuk aklı işte. Anne, baba memur olunca, bizim tatillerimiz 2, bazen de 3 hafta sürer ve biterdi. Bunun ne kadar kıymetli bir şey olduğunu, 1 haftadan uzun tatilin yapılamadığı özel sektör gerçeğiyle tanışınca anladım. Bugün Kıvılcım'ın 1 haftalık izni sona erdi ve sabah yolcu ettik, bakalım babanın yokluğunu ne zaman farkedecek Yağmur.
Ben işe başladıktan 1 sene sonra, bizimkiler yazlık aldı. Hiç ara vermeden çalıştığım için de, çocukluğumdan beri yapamadığım yazlık keyfini, bu yaz oğluşumla birlikte yapacağım diye, Eylül'e kadar izin aldım. Ama hayat işte... Ben evden çalışıyorum, anneanne ve dede Yağmur'a bakıyor.

Teyzeyi evlendirip, Pazartesi günü yazlığa geldik. Sıcak hava ve sivrisinekler karşıladı bizi. İlk gece, cibinliğini takmadığımız için oğluşum sivrisinek ısırıklarıyla tanıştı. Akşam saat 9'dan 11'e kadar her 20 dakikada bir uyandı. 2. gün cibinliğini taktık da rahat etti yavrucak.

Yağmur suyu hep seven bir çocuk oldu. Doğduğunun ertesi günü, hastanede hemşireden bebek bakım eğitimi alırken yıkadılar Yağmur'u. Diğer bebekler ciyak ciyak bağırırken, bizimkinin gıkı çıkmadı. Hemşireler bile, nasıl bebek bu yıkanırken ağlamıyor, diye çok şaşırmışlardı. O gün bugündür de hiç ağlamadı yıkanırken. Çevreye ilgisinin artmaya başlamasıyla da suyla oynamaya, banyonun keyfini çıkarmaya başladı. Biz de buna güvenip, yazın Yağmur'u sokucaz denize ooohh şahane başlıcak yüzmeye diye düşünüyorduk. Ama hiç beklediğimiz gibi olmadı tepkisi maalesef. Hata bizde tabii, hiç alıştırmadan çocuğu, mayo bezini giydirip, kucakladığımız gibi soluğu denizde aldık. Biraz korkudan, biraz üşümekten, artık başka neler hissettiyse o sebeplerden, kocaman kocaman açıp gözlerini, yapıştı kucağa, hiç bırakmamacasına. Islatmaya bacaklarından başlamamızla birlikte mızıklanmaya başladı. Sahilde kendisini bekleyen anneannesinin kucağına gidene kadar da devam etti mızıklanmaya. Sahilde keyfi pek yerindeydi ama. Suda deneyemediği simidini kumlarda denedi, sevdi. 2.gün yine aynı hatayı tekrarlamakta ısrar eden anne babaya yanıtı, daha suya bile deymeden mızıklanarak verdi. Sonrasında zaten iş yetiştirdiğim için, deniz maceramıza birkaç gün ara verdik.

Bu arada hergün yeni birşeyler yapmaya devam ediyor bıdık. Dönmeye başladığından beri, altını değiştirmek, her geçen gün zorlaşıyordu, şimdi bir kademe daha zor. Çünkü yatar pozisyondan, oturur pozisyona geçmeye çalışıyor sürekli. Hatta bir kez oturabilmiş bile, ben göremedim ama dedesi anlattı. Bugün de koltukta otururken, aşağıya indi kendi kendine, tabii dedesi birkaç milim ötede onu tutmayı beklerken.
Öğrendiği başka yeni hareketler de var. Doğduğundan beri kucak delisi bir çocuk Yağmur. En mutlu olduğu anlar, kucakta geçirdiği zamanlar. Çocuk sevgiyle, ilgiyle, dokunarak büyür diyerek, hiç çekinmedim kucağa almaya. Aman alışmasın diye bir kaygım da hiç olmadı. Alışsın paşa oğlum, nasılsa biraz ayaklanınca kendisi istemiyecek. Biz de peşinden, dur da azıcık sarılayım, dokunayım sana, diyerek koşturacağız. En azından etraftan gördüklerim hep böyle... Yağmur'a gel gel yapınca, kucağa gelecek diye sevinir, kocaman gülümserdi. Bugünlerde kendisi kollarını açıp, kimin kucağına gitmek istiyorsa ona doğru hamle yaparak, bir güzel kucaklatıyor kendini, hem de gel gel yapmamızı beklemeden.

Uyku düzeni ise bir garip geldiğimizden beri. Bazı günler, (bu kadar ay boyunca hiç yapmamıştı) oynarken kendi kendine uyyakalıyor, ben şoklardayım tabii her seferinde. Bazı günler de, saatlerce uğraşıyoruz uyutucaz diye. Gece birkaç kez uyanıyor, alışılageldiği üzere. Çoğu kez de dış seslerden dolayı. Misal, her gece saat 12'de vidanjör geliyor. Tv'nin sesini sonuna kadar açan yazlıkçılar, kapı önünde saatlerce çene çalan, gülüşen teyzeler, motorcu gençlik... derken yavrunun uykusu bölük pörçük oluyor. Ama sanırım her geçen gün biraz daha alışıyor bu seslere.

Yemek düzenimiz de eehh idare eder diyelim. Kahvaltıyı hala sevmiyor. Acıkınca yer belki diye, kahvaltı saati sabah 10'a bile sarkıyor bazı günler. Bazen yemiyor bazen de yarısını yiyor. Yoğurdu ise hiç yemiyor. Ağzını kitliyor, güldürelim 1-2 lokma sokarız belki aradan diyoruz, gülmek için bile açmıyor sıpa. İçine bisküvi, muz, şeftali... ne kattıysak fayda etmiyor bir süredir ki muz en sevdiği, hiç hayır demediği tek yiyecek. Hazır yoğurdu ise denemeye başladığımız ilk günler yiyordu, şimdi o da kesildi tamamen. Doktorun sakın inalaşmayın, 1 hafta ara verin sonra tekrar deneyin demesiyle, şimdilik hepimiz bu çileden kurtulduk. Akşamki muhallebi öğünü öğleden sonraya kaydı, bizimkinin de keyfine diyecek yok muhallebi yerken. Birkaç kaşık bıraksa da ben de nasiplensem diye gözünün içine bakıyorum ama yoook, silip süpürüyor hepsini. Geçen gün dolaşmaya çıktığında dedesiyle, o gelene kadar soğusun diye yaptım muhallebiyi, baktım cıvık oldu. Görünürde de olmadıklarından, şimdi cıvık cıvık yedirmeyeyim çocuğa deyip, indirdim mideye, ona da yeniden yaptım. Ooohhh sefam olsun...