Ağlama Sanatı

Yağmur ile birkaç dakikacık bile zaman geçirmiş herkes bilir, ne kadar sıcakkanlı ve güler yüzlü olduğunu, kendisine gösterilen ilgiyi karşılıksız bırakmadığını... Gülerken, gülümserken çekilmiş onlarca fotoğrafı var kendisinin.

Tabii ki, her çocuk gibi Yağmur'un da huysuz, huzursuz, mızmız olduğu zamanlar oluyor. Bazen iyi başediyoruz sakinleştiriyoruz hemen, bazen de kolay olmuyor. Özellikle uykusu geldiğinde, ne yapacağını şaşırıyor kuzu, eee tabii biz de...

Son günlerde ise, ağlayarak birşeyleri yaptırabileceğini, ya da engelleyebileceğini keşfetti. Yaniiiii
beklenen gün geldi ve Yağmur ağlama sanatını öğrendi.

Fotoğrafta duruma güzel bir örnek var. Yağmur mama sandalyesinden sıkılmış, firar etmeye çalışıyor, bir yandan da kendine yardım edecek birini hemen bulamadığından ağlamaya başlıyor. Derken büyük teyzesi duruma müdahale edip, kemerleri çıkarmaya çalışıyor ama bizimki sanatı öğrendi yaa, sakinleşirse vazgeçeriz onu çözmekten diye, kemerlerden kurtulup kucağa alınana kadar ağlıyor.

Günde birkaç kere kendimi, şimdi burda kalabalığız başediyoruz herşeyiyle, gidince ne yapacağım ben diye, kara kara düşününürken buluyorum :)