Elimizle gel gel yaptığımızda sevinçle gülümsüyor, çırpınıyor, gelmek için hamle yapıyor.
Çak bi beşlik deyip avucumuzu uzattığımızda, eliyle vuruyor. Hatta hızını alamayıp birkaç kere arka arkaya vuruyor.
Dışarı çıkmadan önce şapkasını giydiriyoruz, o çıkarıyor, biz giydiriyoruz, o çıkarıyor... derken, kapıya doğru ilerleyip 'olum dışarı çıkıyoruz bak çıkarma şapkanı' deyince o da nee, şapka kafada hala. 'Ayyyy anlıyooor bu çocuk biziiii' sevincinden sonra, yoksa tesadüf müydü diye düşünürken, aynı gün içinde ikinci kez yapınca hiç kuşkumuz kalmıyor anladığına.
Yatağının korkuluklarına bağlı koruyucu minderleri çekiştirip altına girip saklanıyor devekuşu misali. 'Yağmuuuurrr neeerrrdeeesiiinnn' diyene kadar da çıkartmıyor kafayı. Çıkınca da 'aaaa burda mıydın heryerde seni aradım bulamadııım' deyince, sevinçten çırpınıyor.
Bugün yatağın yanında dikilirken, o da yine kafayı korkuluğa dayamışken, elini uzatıp tshirt'ümden çekiştirdi.
Pencereden bakmayı çok seviyor, biz de sık sık baktırıyoruz. Son zamanlarda ise dışarıya bakmayla hiç ilgilenmeyip, en yakındaki kapı pencere koluna saldırıyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder