Geçen hafta ziyaretimize gelen anneanne ve dede yarın (gece yarısını geçmişiz, bugün olmuş artık) gidiyorlar. Biraz daha kalmaları konusunda yoğun bir ısrarım oldu ama,1 ay sonra Yağmur’un doğum gününde gelme sözü verdiler, ben de başlarının etini yemeyi bıraktım.
Bu postu onlara ithaf ediyorum.
Isırmak, parçalamak dışında kitaplara pek de ilgi göstermeyen sıpa, anneannesiyle okudu kitabını paşa paşa. 3 dakika bile sürmedi bu manzara ama olsun. Acaba bizde mi bir problem var da bir hikayeyi dinlettiremedik sonuna kadar bilmiyorum.
Yemek yedirebilmek için yaptığımız animasyonların bugünkü bölümünde, anneannenin ‘abiye kuzu’ taklidi vardı. Başarılı bir performans olmasına rağmen, artık uykusu geldiğinden midir, abiye kuzu’nun ne fena bir insan olduğuna kanaat getirdiğinden midir bilinmez, öylece bakakaldı anneanneye. Hatta bittikten sonra bile boş boş bakmaya devam etti o yöne doğru :)) Sonra eline kap kacak birşeyler verdik de kendine geldi çocuk, birkaç lokma daha birşeyler yiyebildi.
Oyun oynarken, yine sıkılıp, firar etme teşebbüsü. Gitmemesi için beyhude ikna çabaları. Akabinde ‘tutmayın beniiii’ çığlıkları (tabii fotoğrafta görünmüyor ama sahne bu şekilde sonlandı)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder