Derdi buymuş

Blogun fotoğraflarına bakıp çıkmaktan biraz daha uzun vakit geçiren herkesin malumu, Yağmur’un gece mesaileri. Birkaç gecedir kuru kuru ağladığı her uyanışında sakinliğimi koruyarak ‘Yağmurcum ağlıyorsun ama neden bilmiyorum, sana yardım edemiyorum. Söyle neyin var, niye ağlıyorsun’ diye değişik şekillerde anlatmaya çalıştım yaptığı şeyin anlamsızlığını.

Sonunda anladı beni dün gece itibariyle ve ne derdi varsa anlattı uzun uzun. Tek derdi memeymiş sıpanın. Bir iki mıkırdanıp beni çağırıp her seferinde bombardımana tuttu meeme, meeme, meeme … diye, istediğini verene kadar hem de.

Ağlamayı kesmiş olması da bir gelişme diyorum artık. Aynı performansına sabah da devam etti. Böyle başını yana hafifçe eğip yalvarır gibi meeme dedi birkaç kere. Sabahın o saatinde uzun bir süredir emzirmediğim için, yok artık Yağmur  meme gece, deyince, gecce gecce diye birkaç kez tekrarladı fazla üstelemedi neyse ki.

Sonrasında attım kendimi ofise, hafta sonunun yorgunluğunu atmaya,  her pazartesi olduğu gibi.

Son günlerdeki en güzel gelişme ise anane, dede ve teyze bizdeler birkaç gündür. Yağmur da şımarıklığının doruklarında dolayısıyla. Hatta uyanma saatini de 2 saat kadar geriye aldı, ki bu 6-6.30 demek. Sanırım teyzesiyle dedesiyle oyuna başlamak için sabırsızlanıyor. Bense kara kara düşünüyorum, eski güzel 8 -8.30’da uyandığımız günlere geri döner miyiz acaba diye.

Pazar günü  halasına gittik kahvaltıya, babanne ve dedeyi de alarak. Serdar amcası dışında, tam kadro ordaydık. Kahvaltının açık büfeden tek farkı, yiyeceklerle aynı masada olmamızdı sanırım.

Yağmur süper vakit geçirdi, Deniz’le birbirlerinin biberonlarını almak için yarıştılar. Bahaneyle Deniz de pipetli biberondan içmeye başladı, ya da çok güzel içme taklidi yaptı. Bu arada alt dişlerini de fotoğrafladım, heh heh.

Yağmur nereyi kurcalayacağını şaşırdı. Halanın dolapları  lastikle tanıştı, sanki Yağmur’un açmasını engellermiş gibi.