Geçenlerde alt komşumuzla asansörde karşılaştık. Uzun süredir korkuyla beklediğim bir andı. Yağmur’un çok gürültü yaptığı birkaç sefer geçerken uğramıştım, kusura bakmayın demek için. Hiç birinde de evde kimse yoktu. Öğrendim ki uzun süredir seyahatteymişler, 1 ay kadar önce gelmişler. Ben ‘kusura bakmayın biz çok gürültü yapıyoruz’ dediğimde, cevap olarak ‘hiç önemli değil, çocuklarınız var galiba deyince’, önce bir yutkundum sonra ‘sadece bir tane’ diyebildim. Kadın resmen şaşırdı. Yağmur’un çok gürültü yaptığını biliyordum da, birkaç çocuğa bedel olacağını düşünmemiştim açıkçası.
Diğer gelişmelerden de bahsedelim. Anane, dede ve teyze Çarşamba günü itibariyle gittiler. Ben ancak yazabiliyorum. Ziyaretleri sadece bir hafta sürdü. Hadi teyzenin işi gücü var dönmesi gerekiyordu da, anane ve dede niye o kadar acele etti anlamadık. Geçen hafta bayağı zorladı Yağmur hepimizi, gece performansları olsun, sabahın 6’sında bütün evi asker etmek olsun… Yorulmuşlardır diye tahmin ediyoruz.
Onlar gitmeden bir akşam bütün aile kebapçıya gittik. Yağmur’un da normal sandalyenin üzerine oturtulan mama sandalyesiyle, masada ilk oturuşu oldu ve bayıldı. Akşam boyunca etrafa gülücükler saçtı. Ellerini tüm mezelerin içine sokmak istedi. İlk kez fındık lahmacun yedi. Diğer mezelerden ya da yemeklerden yedirmeye çok cesaret edemedim açıkçası. Hala yanımızda yemek taşıyoruz bu arada. Dışarıdayken bizim yemeklerimizi tadıyor biraz.
Başka bir gelişme de Yağmur’un bir araba koltuğu oldu sonunda. Son zamanlarda ana kucağının kemeri belinden bile bağlanamaz duruma gelmişti. Sıkış tepiş otururkenki zamanlarından bir fotoğraf yukarıdaki. Çok kızmış bize sıpa. Yeni koltuğuna bindiğinde biraz şaşırdı önce, sonra uyudu gidiş yolunda. Dönüş yolunda ise fena bir trafik ve güneş vardı. Yağmur o kadar rahatsız oldu ki dur kalklardan, eve gelmek üzereyken araba tuttu ve kustu. Bebekken bile bu kadar kusmadığı için elim ayağım birbirine dolandı tabii. Öne bakan koltukla yapılan ilk yolculukta böyle şeylerin olduğunu duyunca rahatladık.
Maşallah Yağmur cuğa , enerjisini atsın ki mutlu olsun annesi...
YanıtlaSiltatlım bebim araba koltuğunda kussada ne güzel gülmüş maşallah.
YanıtlaSilbizde alıcaz araba koltuğu ama defne nasıl sabit durur nasıl kıpırdaman oturur aklım ermiyor. rahatına çok düşkün bir kız babası kılıklı:)
anane ve dedeler hep aceleci oluyorlar canım nedendir bilinmez:) sevgiler
ben o ikinci fotodaki kızgın Yağmur'u ısırırım haberi olsun!
YanıtlaSilyazık kuzuya, üzüldüm kusmasına. ama ana kucağından sonra çok rahat etmiştir diye düşünüyorum. yine iyi dayandınız şimdiye kadar mine :) yağmur'u öpüyoruz.
YanıtlaSilçok şirin maşallah.yemek taşıma olayı 1 yaşına kadar bizdede oldu ama şimdi dışarıya çıktığımızda genelde ev yemekleri yapan yerde kızımı doyuruyoruz sonra kendimiz ne istersek yiyebiliyoruz. ayrıca koltuğa çok yakışmış .
YanıtlaSilSelen hanım; bu "iyi dayandınız şimdiye kadar" lafında, skeptik, alaycı bir yaklaşım, bir kadınsal dayanışma, "ah şu erkek milleti herşeyi ağırdan alıyor değil mi şekerim" yaklaşımı sezdiğimi bilmenizi isterim.
YanıtlaSilNot: "Şekerim" ifadesi özellikle kıllandırmak, sinir etmek amaçlı kullanılmıştır :)
İçimizdeki karnaval, teşekkürler, enerjinisini atsın hem mutlu olsun hem de yorulup rahat uyusun :)
YanıtlaSilDefne kızın anası, ana kucağında daha kıpır kıpırdı, hemen alın bence.
Damla, duygularımız karşılıklı :)
Selen, aylar önce almamız gerekiyordu kesinlikle. bak kocacım kendi de itiraf etmiş, erkek milleti işte herşeyi ağırdan alıyor :)
Çocukça yaşamak, teşekkürler, bizim de dışardan yeme yaşımız geldi ama bendeki de alışkanlık mıdır nedir artık bilmiyorum :)