Yağmur her gün yeni bir şey yapıyor, bizi şaşırtıyor. Bugünkü inciler şöyle;
Babasının omuzlarında gezmeye bayılıyor, hatta omuzdayken bir de aynada kendini görsün, değmeyin keyfine. Bugün farklı olarak ‘deh’ demiş babasına, tepesindeyken. Soluğu yanımda aldılar, babası hemen şikayet etti, yaaa deh dedi bana utanmadan. Ben de, yok canım dememiştir derken, sanıyorum durmaktan sıkıldığından bir daha ‘deeehhh' dedi. Yıkıldık gülmekten.
Oyuncaklarına gösterdiğinden daha fazla ilgiyi, oyuncak kutusuna gösteriyor. Herşeyi yere döküp, boşalan kutuyla oynuyor dakikalarca. Son günlerdeki favorimiz de kutunun içine oturup, arabacılık oynamak. Yağmur’u parkenin üzerinde kaydırıp, hııınnn hhhııııınnn diye efekt yaparken, o da katıldı bugün bize, nınıııınnn, nnnnııııınn diye… (fotografta, mevsimi çıkarmıyor gerekçesiyle büyükçe aldığım, giydirince biraz abarttığımı fark ettiğim ‘buddha’ kıyafeti içinde gözüktüğü gibi)
Bir de benim geçen gün başıma gelen bir şey var. Aylardır ilk kez Yağmur’dan birkaç gün boyunca uzun saatler ayrı kaldığımı yazmıştım. Ofisten bir arkadaşıma (çok severim kendisini, kardeşime benzettiğimden ayrı bir yeri vardır gönlümde) bir şeyler anlatırken, yüzüme uzun uzun bakıp, sen birkaç sene yurt dışında yaşayıp, Türkçe’yi unutmuş insanlar gibi konuşmaya başlamışsın dedi. Tabii dedim öyle konuşurum, aylardır bütün gün böyle geçiyor:
oğlum popo pis olmuş, hadi temizleyelim…
mama, mama, mama yiyelim…
atta gitcez atttaaa, ağlama oğlum…
Yaağğğmmuuurrrr, (yüzümü kapatıp açıp) ceeeeeee…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder