Uzun bir süredir çenesi düşmüş durumda Yağmur'un... Sabahtan akşama kadar dededede, bababababa, mamamama... gibi anlamlı tekrarları var. Bunun dışında bazen hiç duymadığımız bilmediğimiz bir dilde birşeyler söylüyor. Oğlum ne diyosun diyoruz, gülüyor, yaaa siz de hiçbirşey anlamıyorsunuz yaaa, dercesine.
Bugün babasının kucağında balkonda oturmuş, ay'ı seyrediyorlardı. Salonun kapısından seslendim, bana doğru baktı, kocaman gülümsedi ve 'aannneee' dedi. Daha önce de anneye benzer birşeyler söylemişti ama böyle değil, yüzüme bakarak, hitap ederek değildi hiç.
Oğğluuummm dedim, sıkıca sarıldım. Hissettiklerimi anlatacak kelime yok ki anlatayım şimdi.
Olayın başka bir yönü de babayla ilgili kısmı. Aylar önce başlamıştı babası öğretmeye, kendini tanıtmaya. Eliyle Yağmur'a dokunup 'Yağmur', kendine dokunup 'baba' derdi hem de hemen her gün. Bizim bıdığın anne demesiyle de isyan etti kendisi.
-yaaa o kadar öğrettim, niye baba demiyo da anne diyo önce
-ama hayatım hergün baba diyo zaten hem de bin kere
-böyle bilinçli demedi ki hiç, random konuşuyor işte, önüne gelene bababab, dededee...
valla ne diyim o kadarını da hakettim bence :)
Canım oğlumun 9 ayı bitti bugün. Hayatımın en güzel 9 ayı... Anlatacak çooookkk şeyi bıdığın.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder