Yağmur kreşte yaptıklarını genelde pek anlatmıyor. Zaten öğretmenleri de siz sormayın, o anlatmak istediği anda zaten kendiliğinden anlatacaktır, size gününüzün nasıl geçtiği, işyerinde neler yaptığınız… vs. gibi sorular her gün her gün sorulursa sıkılırsınız, belki de birkaç gün sonra soranı terslersiniz bile, demişlerdi. Gönderdiğimiz not defterine, birkaç satır halinde, o gün hangi faaliyetleri yaptığını yazıyorlar.
Dün gece uyumadan önce, ilk kez kendiliğinden başladı anlatmaya. ‘aanneesii dün tuuba abla bana kıjdıı biliyomusuuun’ dedi. Nasıl kızdı, ne dedi sana diye sordum. ‘bahçede ooynaamaa, içeyi giiy deedii’ diye cevapladı benim hassas oğlum.
Sabah, bakıcısıyla odasının kapısının önünde fısır fısır konuşuyorduk. Uyandı, gülümseyerek ‘been uyandıım’ dedi, hop atladı kucağıma. Tam o sırada dün aldığım bilimum makine ve taşıtlarla ilgili kitabını gördü şifonyerin üzerinde. Doyamamıştı zaten okumaya. ‘keeepçeee kitabıııı’ diye bağırdı sevinçle.
Eline alıp, kuruldu yatağa. ‘been bunu sana okucam’ dedi. Kapaktaki kepçeyi gösterip, ‘kepçe topğağı kazmışş’ dedi ve birkaç şey daha anlattı resimlerle ilgili. Sonra üzerinden uçak geçen çiftlik evlerinin olduğu sayfada, evi gösterip ‘keşke bij de oyaya gitseydik annesi’ dedi. Ben daha ‘ha ne gak guk’ dan başka bir şey diyememişken, uçağı gösterip ‘keşke buna binip gitseeeydiiik, neyeye gidiyo ki bu uçak’ diye sordu.
Gece uyanıp uyanıp süt içme performansından hiç bir şey kaybetmediği gibi, gündüz öğünler de hala problem maalesef. Hele hafta sonları en az bir ana öğününü hiçbirşey yemeden atlıyor. Dün akşam yemeğinde ise, kitap karıştırıyorduk bir yandan. Gölün kıyısında ördeklere yiyecek atan bir çocuk vardı. Ördekler de ağızlarını kocaman açmış, bekliyorlardı beslenmeyi. Bir tanesi ise biraz geride kalmış, öyle saf saf bakınıyordu. Diğerleri gibi ağzını da açmamıştı. Ben uyanık olanları gösterdikçe, bak ne güzel açmışlar ağızlarını yiyorlar dedikçe, Yağmur o iştahsız olanı gösterip ‘bak o da yemiyooo’ dedi hep.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder