Cehennemden Gelen Bebek Arabası - 1

Cehennemden Gelen Bebek Arabası 1:



N’oldu? Şaşırdınız di mi? “Yağmur bugün şunu yaptı, bunu yaptı, yine uyumadı, yemeğini de yemiyor zaten” diye evcimen bir yazı beklerken, “Cehennemden Gelen Bebek Arabası”nı okuyunca bir anda dehşete düştünüz. Hatta aranızda böyle ucube bir başlık attığım için bana kızacaklar bile vardır muhtemelen (merhaba anne :)



Olsun, yine de “evcimen anne blogu” olayına (her ne kadar emeğe saygımız sonsuz olsa da) ninja namzeti oğlum adına şimdi burada baş kaldırıyorum. Anime, manga merakı Clementine ve Voltran’dan öteye geçmemiş fakat yine de başlığın anlamını merak edenlere şu yazıyı okumalarını öneririm; Lone Wolf and Cub. Diyorum ve sözü veliaht prense bırakıyorum. Huzurlarınızda Yağmur “Firtuna” Hindistan...

“Her günü değil ama o günü çok net hatırlıyorum. Karanlık, nemrut bir hava vardı. Hani şu gökyüzünün nerde bitip denizin nerde başladığını bir türlü anlayamadığınız türden...



Annemle babam, sabah yine gece erkenden pışpışlayıp uyuttukları için sabahın köründe dikildim ayağa. Aylar oldu bir canlı NBA maçı seyretmeyeli, Lebron hangi takıma gitti onu bile bilmiyorum ama kimin umrunda, varsa yoksa “Yağmur uyumuyor, yağmur uyumuyor” Yau uyuduk işte dokuz ay küsur daha ne. Neyse bir konuşmaya başlayayım bunların da elbet hesabı sorulacak.




O günün özel bir gün olduğu daha kahvaltıda belli olmuştu. Kahvaltı diyorum ama muhtemelen Matrix’te yedikleri tavuğumsu şey bile daha lezizdir o bulamaçtan. Son bir kaç ayda biraz daha fazla pekmez katmaya başladılar da bir şeye benzedi. Onlar kova ile kahve içerken bana gelince sen daha küçüksün. Evet belki “grande latte, decaf, nonfat” gibi bir şeyler saçmalayamam belki ama en azından babamın yaptığı gibi “dünün kahvesi” diyeceğimi sanıyorum bi iki aya.

Her neyse, uzatmayayım, kahvaltıyı o gün kısa kestiler. Daha mama sandalyesinden ilk ayaklandığımda kendimi yerde buldum, bir daha da ne oturtmaya ne de “oğlum hadi yesene” diye ağzıma yemek dayamaya kalkan oldu. Garip bir koşuşturma başladı. Babam her zamanki siyah pantolonunun üstüne siyah bir gömlek ve montunu geçirdi ve “yine sizi bekliyorum” edalarında holde dolaşmaya başladı. İlginç adam vesselam (bu kelimeyi daha dün babamdan duydum, sesi hoşuma gitti bir iki tekrarladım ama yanlış yerde kullanıyor olabilirim. Bana söylense de, söylenmese de olur bir kelime gibi geldi) Ne diyordum, evet babam ilginç bir adam. Giydi üstünü sonra da “ben hazırım” havalarında holde dikilmeye başladı, sanki annem gelip onu arabasına oturtacak.

Tabi asıl sebep başka, beş dakika içinde “hadi ama, her seferinde hazırlanmamız yarım saati geçiyor” diye mızıldanmaya başladı. Sanırım bunu kendi iş yapmamak için yapıyor, en azından annem öyle olduğunu düşünüyor. Dediğine göre babam, şey altında kalır mış da şey altında kalmazmış (ya da böyle bir şeyler), o yüzden bu tür basit şeyleri tartışmıyor annem, düşününce niye tartışsın ki, genelde annemin dediği oluyor. Babam mı? O da sık sık pişman oluyor.

Avatar’ın pazar sabahki ikinci bölümünü muteakıben (bizimkiler tam yazılışını bilmediklerinden, Internet’ten baktım bu kelimeye) evden çıktık. Babam yine “aşağıdan mı gidelim yukarıdan mı?” diye sordu, annemse “sen nasıl istersen hayatım” dedi (bütün önemsiz seçimleri babamın yapmasına izin vermesi dikkatimi çekiyor, ama şimdilik sesimi çıkartmıyorum)

Arabaya bindik ve yola koyulduk. Nerdeyse ondört aylık oldum hala küçücük şeye oturtuyorlar beni. Ben de oturmuyorum tabi, ne oturacam. Aaaa karga gördüm, gaaak gaaaaak.

Pardon, karga görünce kendimi kaybediyorum, elimde değil.

Neyse anladığım kadarıyla bir fırında kahvaltı yapacakmışız, burası sahile de yakınmış. Babam beleşçilik yaparak sahil yoluna parketmek istedi ama etrafta hiç parketmiş araba olmamasından kıllanarak, gördüğü ilk otopark kılıklı yere girdi. Girişte bilet kesememeleri, etrafta bir sürü trafik polisi olması ve bir kaç aydır kimsenin elini sürmediği onlarca araba olması bir an “yahu burası acaba arabaları çektiklerinde götürdükleri yer mi?” düşüncesini uyandırdı ama çok kulak asmadık.

Tabi beni hemen bebek arabasına oturttular. İki adım mesafede kucaklarında taşısalar kolları kopar sanki. Neyse, çok sesimi çıkartmadım çünkü aslında bebek arabasını seviyorum. Büyükler aslında ne kaçırdıklarını bilmiyorlar. İster yatar, ister otutur pozisyanda kuruluyorsun, eğer kışsa sıkı sık battaniyelerle filan örtülüyorsun, sonra değmesin keyfine. Yemin ederim nasıl rahat olduğunu farketseler VIP servis adı altında dev bebek arabaları ile yetişkinlere de verirler bu hizmeti.

-Uykum geldi, devamını daha sonra anlatırım, eğer hatırlarsam...