Doğum günü kutlaması

Geçen Pazar günü minik kuşumun doğum gününü kutladık aile içinde. Yağmur’un bir halası ve bir de teyzesi var ama aile geniş olunca, ne mutlu bize ki, ikinci dereceden amca, hala, dayı, teyze bolluğu içindeyiz.

İlk doğum günü olunca, beni günler öncesinden acayip bir heyecan bastı. Öyle çok inanılmaz bir hazırlık da yapamadım aslında ama, anneanne çok uğraştı. Tüm yiyecek ikramlarını ben kendim hazırlayacağım diye tutturunca, iki gün mutfaktan çıkamadı.  

Yağmur’un fotoğrafları arasından, her aydan birer tane seçerek bir takvim hazırladım ve A2’ye bastırdım. Anne babasının aksine çok fotojenik olduğundan ve doğduğu günden beri kameralara poz verdiğinden dolayı seçim yapmak çok zor oldu. (Maşallah diyelim de kimse kızmasın)

Pastası konusunda bilindik birkaç pastaneyle görüştüm ve ne kadar saçma sapan fiyatlar döndüğünü görünce çok şaşırdım açıkcası. Pek reklam yapmayı sevmesem de tavsiye etmeden duramayacağım. Kararımızı Art Cafe’den yana verdik, çünkü bugüne kadar yediğim en güzel pastalar oranınkiler.

Kutlamadan bir gece önce evi süsledik, anneanne ve dedeyle beraber. Yağmur’un tepkisini görmek için sabırsızlanıyordum ama gece yine mesaideydi sıpa. Ben de sabah uykusuna yenik düşünce, süslere uzun uzun baktığını, dededen öğrendim artık. Sonrasında da uzanmaya koparmaya çalıştı boyuna.

Birbirinden güzel hediyeler aldı Yağmur. Onun yerine bu senelik, ben açtım paketleri, sanki bana gelmiş gibi sevindim. Aslında bana da gelmiş sayılır, birlikte oynuyoruz sonuçta.

Yürüme konusunda da atağa kalktı o gün Yağmur. Daha önce sabit herhangi bir şeye tutunmadan yürümeyi reddeden çocuk, ellerinden tuttuğumuzda yürüdü. Hem de eskisi gibi korka korka, yan yan değildi adımları. Bir de sandalyeye tutunarak, iterek bayağı ilerledi. Saçma bir şekilde bu yürüme- sıralama- isteksizliği konusuna takmış olduğum için biraz rahatladım. Yakın zamanda tutunmadan da yürür ve kurtulur yerlerde sürünmekten umarım.

Bu arada kaç yaşındasın diye sorulunca eliyle bir yapıyor…