1.5

1.5 yıl olmuş ben ayakta uyuyorum.

Yaptırmak istediğimiz (ya da tam tersi) şeyler için veriyoruz arada gazı, sen abi oldun artık falan. Bir taraftan da, sen daha çocuksun, çocuklar şunu yapar, bunu yapmaz edebiyatı… Kafası karışmıyordur inşallah.

Son günlerde bayağı eğlendiriyor bizi. En çok güldüğüm şey ise yanağına noldu Yağmur dediğimizde, ‘sınek’ diyor (ı ile) Naaptı sinek peki? ‘öptü’ arkasından da bazen ‘dövecek’ diyor, hain sineği kastederek.

Daha önce yazmıştım Yağmur’un tren aşkını. Kışın uzun bir süre çalışmadığı için ‘tiyen’ dedikten hemen sonra ‘bozuk’ dedi uzun bir süre. Çok etkilenmiş yavru kuşum. Son günlerde ise ‘paya’ (para) diyordu hep. Sebebi bakıcısı anlatınca anlaşıldı. Bir gün evden para almadan çıkmışlar. Trene binemeyince Ayşe, parayı unuttuk demiş. O gün bu gündür de ‘paya unuttu paya’ diyor Yağmur da.

Geçen gün Ayşe sormuş, anne nerede diye. ‘paya getiycek’ (para getirecek) demiş.

Yaptığım sebze haşlamasını yemediği gibi üstüne bir de ‘beğenmedi’ dedi.

Babası bunu nasıl tamir edeceğiz Yağmur diye sorunca ‘sence’ demiş.

Uyumadan önce ne dinlemek istediğini açık açık söylüyor. ‘Keloğlan’, ‘dandini’ ya da ‘balık’ (kırmızı balık gölde…) diyerek.

Geçen gece babasının anlattığı masala verdiği tepki ise evlere şenlik.

Baba: …O gün her zamankinden değişik bir pazarmış…

Yağmur: Alla allaaa