Yeni Bir Dönem

Son günlerde yazamadım hiç, mazeretlerim var ama. Öncelikle hastaydım, hatta hala tam iyileşmiş sayılmam. Sonra malum bloglara girmek bir dert. Ayarları değiştir değiştir bir hal olduk. Hiç yazasım bile gelmedi, mahkeme kararıyla kapatıldık diyen, ne mahkemesi ne kararı onu bile vermeye gerek görmeyen saçma uyarıdan dolayı. Son olarak da mecburi dinlenme sürecinden arttırdığım zamanı çalışarak geçirmemden dolayı yazamadım.

Büyük bir değişiklik oldu hayatımızda bu hafta. Planlamadığım, hazır olmadığım, yakında olacağını bildiğim ama hep ertelediğim bir durum. Emzirmeyi bıraktım. Aman canım ne var bu kadar abartacak diyenler olabilir. Olsun, abartıyorsam da abartıyorum işte, ohh sefam olsun. 

Bir yanım acaba erken mi diyor, diğer yanım yuh artık 15.5 ay oldu daha ne olsun diyor.

Bir yanım o süt onun hakkıydı, 2 yaşına kadar alması gerekirdi diyor, diğer yanım kocaman çocuk artık, orada burada kıyafetlerimi çekiştirip, ‘aaaaçç  memeeeeee’ diye bağırmasına ne kadar daha izin verecektin diyor.

Bir yanım dayanamadın birkaç ay daha uykusuzluğa diyor, diğer yanım benim değil onun kesintisiz uyumaya ihtiyacı var büyümesi için diyor.

Sonuçta bitti işte, bugün 6. gün. Duygusal gelgitlerin alemi yok. Hatta tahminimden daha kolay oldu. Tabii bunları okuyan babannesi, sen onu gel bir de bana sor, diyor olabilir. Çünkü 3 geceyi hem de en kritik geceleri Yağmur onlarda geçirdi.

Hasta olduğum için ve ilk kez Yağmur’a bakamayacak durumda olduğum için, götürelim bizde kalsın teklifini geri çeviremedim. Bundan önceki en uzun ayrılıklarımız, iş için günü birlik Antalya’ya gittiğim zamanlardı, o da max 17 saat sürmüştü.

Yağmur gittikten sonra ev bomboş oldu bir anda. Nasılda tüm hayatımızı dolduruyor, insan daha iyi anlıyor böyle zamanlarda. Gece geçmek bilmedi, hem hastalığın etkisi hem de yavrumun özlemiyle döndüm durdum yatakta. Yağmur’un gece boyu elinden bırakmadığı tavşanına sarıldım ben de. (öğlen uykularında, babannesinde de köpeğine sarılıyor neyse ki, tavşanı ordan oraya taşıma derdimiz yok) Sonraki her gece bir parça daha iyiydi. Yağmur için de öyleymiş. Her gün biraz daha az kalkmış ve daha az ağlamış.

Ben hastalanmadan önceki gece iyice coşmuştu, 15 kere uyanmadıysa 12 kere kesin kalkmıştır. Artık yorgunluktan perişan vaziyetteydim. Bu kadar zorunu yaşadıktan sonra 3-5 kere kalkmak devede kulak artık.

Daha fazla uzatmadan yatıp uyuyayım ben de, Yağmur bu, gece mesaisi potansiyelinin sınırı yok nede olsa. Yeni fotoğraflar (ki 1 haftadır elime almadım makineyi, bu da başka bir rekor) ve bıdığın gevezelikleri artık başka bir post’a.