Bişey

Geçen gün yine bir ilki gerçekleştirdim ve uyurken Yağmur’un tırnaklarını kestim. Daha önce cesaret edememiştim, çünkü genelde zor bela uyuyor ve keserken uyanırsa nasıl geri uyuturum endişesi vardı hep.  Uyanıkken de malum, izin vermiyor. Ehh artık yeter deyip, yorgunluktan bayıldığı bir öğlen uykusunda aldım elime makası, ruhu bile duymadı. Keşke daha önce yapsaydım, kesildiğini bile ben söyleyince fark etti. Ertesi günkü dialog ise şöyleydi.

Anne: Yağmur tırnaklarına noolmuş senin?

Yağmur: Bişeeeyy ooolmuuşş. (bayağı da şaşırarak)

Anne: Ne olmuş olabilir?

Yağmur: Düüüşmüüüşşş

Kucağımda, ata biner pozisyonda oturuyordu geçen gün. Normalde hadi dıgıdık dıgıdık diye oyunu beraber başlatırdık. Bu kez habersizce zıplayıp karın boşluğumun üzerine oturdu. Ben de hazılıksız yakalanınca ‘aaagghhh’ diye bağırdım. Aynı anda elindeki tv kumandasıyla dudağıma sert bir şekilde vurdu. Şişen dudağımı tutup ‘ııaagghhh’ diye ikinci tepkiyi vermiştim ki, yine zıpladı karın boşluğumun üzerinde. ‘uuuuaaaagghhh’ diye son bir kez kükrememle, yere atlayıp babasının yanına gidişi bir oldu. Kıvılcım’a ‘anneyee bişeeey olduu’ demiş panik bir yüz ifadesiyle. 2 saniye sonra da yanımdaydılar. Kayda değer bir hasar tabii ki yoktu ve yavrumu bu şekilde korkuttuğum için çok üzgünüm.

Ben annemin hiç canının yandığını söylediğini ya da hissettirdiğini hatırlamıyorum. Bizim neslin canı çok mu kıymetli acaba?

Son günlerde bizim caddeden sık sık geçmeye başlayan racer motorlardan biri, geçenlerde yeri göğü inleterek geçtiğinde bize döndü ve heyecanla "bişey geçti" dedi.

Yağmur ‘bişey’ kelimesini bir süredir benimsemiş durumda. Tam zamanını hatırlamıyorum ama bayağı önceydi sanırım. Yağmur kafayı çarpmış mıydı bir yere yoksa düşmüş müydü onu da tam hatırlamıyorum ama bir garipti. Ben de endişelenmiştim ve oğlum birşey söyle demiştim ona biraz panikle. ‘bişey’ demişti, gözlerini bana dikip.  Aynı fotoğraftaki gibi, Pulp fiction’daki Uma Thurman’ın o meşhur sahnesini hatırlatırcasına, vaay be tribe bak dedirtircesine.