Hiçbir zaman arabalara meraklı olmadım ben, babamın 20 sene kullandığı arabadan başka arabayı da uzaktan gördüğümde tanıyamam hala, hatta yakından bile tanıyamam.
Bu durum beni hiç rahatsız etmemişti, düne kadar.
2-3 yıl önce bir tanıdığımızın 4-5 yaşındaki oğlunun, yolda yürürken yanından geçtiğimiz tüm arabaları marka ve modelleriyle birlikte tanımasına, benimse modelinden geçtim, bazı marka amblemlerini bile karıştırıyor olmama biraz bozulmuştum ama üstünde durmadım pek.
Dün ise kahvaltıya gittiğimiz Yıldız parkında, mekanın dışında Yağmur’la beraber takılırken, yanında durduğumuz arabayı gösterip, ‘bijim ayaba’ (bizim araba) dedi. Dönüp baktım, nasıl yani diyerek. Kıvılcım bizi indirdikten sonra park ettiği için olabilirdi de. Bakıp değilmiş oğlum dedim, Yağmur’a dönerek. Ama ısrar etti yine söyledi ‘bijim ayaba’. (İtiraflara başlamışken sonuna kadar devam edelim)
Geçtim arabanın arkasına baktım ve şok şok şok. Model aynı, sadece rengi birazcık daha açık o kadar.
Şuncacık çocuk kadar olamadım yani. Böööö…
Bu da kahvaltı çıkışı hatırası.
Şimdikiler fena canım benim görümcemin oğlu ben tanıdığımda üç yaşındaydı ve bütün arabaları ezbere sayıyordu :)))
YanıtlaSil